قصر کاغذی خرابه ای بیش نبود



	قصر کاغذی خرابه ای بیش نبود

و اما عشق...
در گلزار عاطفه ها تنها ایستاده بودم و از گل برگ های شقایق، شبنم مهر می نوشیدم. تنهای تنها... پرستوی مهاجرم همچنان پی آواز حقیقت بود. من این را از لابه لای شب بوها حس کردم. در وهم گل گم بودم که این راز را از پونه شنیدم. از روشنایی می آمدی نزدیک .... توآمدی و مرا ترسی آشنا فرا گرفت. دستان تو سبز ؛دستان من سرخ در دستانت کوزه عشق را می دیدم کاسه تنهایی ام را به سویت گرفته ام تا جرعه ای عشق بنوشم. هنگامی که عشق را نوشیدم خود را سبک بال تر از همیشه یافتم و دیگر تنها نبودم . هستی ات در من ریشه داشت . ناگهان سیلاب بیداری که رسید چشمانم را گشودم... باز هم انعکاس تنهایی خود را در اینه دیدم. اما... دستانت... بوی عشق گرفته بودند... ماه را.... خورشید را... ستاره را ... از دفتر عشقم خط زده اند. من دیگر با کدامین نور سیاهی روزگار را طی کنم. چشمانم بر آسمان خیره مانده اند. سایه او با ماست کاش رندگی بهاری بود ... کاش سهم من از گذشته تنها یادگاری نبود... کاش بغض سکوت دردها کم می شکست.. کاش خنده بر دیدگانم می نشست... کاش می شد کاری کرد... کاش می شد راهی ساخت.... کاش زندگی را غم نبود... کاش واژه "کاش" نابود می گشت... کاش به جای کاش "یقین "جاری می گشت...
	شنبه 16 شهریور1387 00مهدی00